voz  O xornal dixital

“Un pobo que perde a memoria dos seus homes

é un pobo que perde a memoria de si mesmo”

XOSÉ CHAO REGO

Francisco Riobarja afirmaba que todo o fluír da Chaira se caracteriza polo seu ritmo lento e maduro, que configura unha paisaxe silente, de beleza serena e suave.

Para os poetas chairegos, a Chá ten un aspecto nostálxico e conmovedor, cunha nota de melancolía agrandada pola dureza do ceo cuberto de brétemas que dulcifica o ánimo de chairegos e chairegas.

Tanta importancia ten a poesía para esta comarca natural que Paco Martín mesmo coida que a Terra Cha non existía como tal antes de que Manuel María escribise o libro de versos que lle dá nome, Terra Cha, a Biblia poética da comarca máis grande do país galego:

A Terra Chá somentes é:

un pobo aquí, outro acolá,

mil arbres, monte raso,

un ceio chumbo e tráxico

no que andan as aves a voar.

O resto é soedá.

E é que a Chaira “sofre e cala “con Manuel María de Outeiro de Rei, pero tamén ten “agros inmensos que veñen e van”, no verbo entrañábel do vilalbés Chao Ledo, e convértese na “longa Chaira dos ventos, sen vales e sen serras” de Darío Xohán Cabana, o vate de Roás. Pero a nómina de poetas chairegos continúa: Crecente Vega, Iglesia Alvariño, Díaz Castro, Francisco de Fientosa, Margarita Ledo, Rábade Paredes, Fernán Velho.

Esta marabillosa herdanza vese acrecentada co importante aporte literario dos poetas vilalbeses, encabezados por Chao Ledo-o máis vello dos grandes- seguido por Mato Vizoso-cronista oficial de Vialba-, García Hermida- secretario da 4ª das Irmandades da Fala, fundada en Vilalba en 1916-, Carmiña Prieto Rouco-“a poeta”, autora do “Himno da Terra Cha” ou do poema “Sempre en Villalba”- ou Garcia Mato,“O Guedelliñas”,… nómina que se acrecenta día a día cos máis novos Mª Xosé Lamas, Rafa Yáñez Jato, Pilar Maseda, Miguel Barrera.

LEMBRANZA E HOMENAXE AOS POETAS VILALBESES

¡Eu sentín nun arboredo

a voz do vento cantar

os poemas de Chao Ledo

        como quen vai namorar!

        Cantaba o vento fermoso

no medio da soedá

versos de Mato Vizoso

á romaxe de Tardá!

Baixo a floresta florida

decía o bris cantador,

¡versos de García Hermida

con xeito de reiseñor!

Poemas da Prieto Rouco

a voz do vento traguía,

¡meu corazón como louco

con desacougo batía!

E os versos do “Guedelliñas”

-Xosé Luís García Mato-

¡con un chiar de anduriñas

e un murmurar de regato…!

                        MANUEL MARÍA

Eu son terra de ti, Chairiña anterga,

Terra Chá, terra miña, meu amor.

    Eu son terra de ti, de ti estou feito.

         Feito estou da túa lama e da túa pedra,

         da túa luz, da túa sombra, da túa herba,

   da iauga dos teus ríos, do teu ferro,

e da fariña con que fan na chaira

o mouro, arrecendente, pan centeo.

Eu son de frol de toxo e frol de xesta,

de carqueixa, de buxo, de salgueiro,

madeira, son madeira,

dos arbres que en ti nacen

i en ti medran.

Eu son terra de ti, terriña amada,

Terra Nai, Chaira longa, miña terra!

XOSÉ LUÍS GARCÍA MATO, “O Guedelliñas”

                                                                                                             ”

Branca, cun manto tenro

esperta a alba.

Cae en silencio

e acompasada a neve maina.

A terra branda

sente a pureza no seu adentro.

Exhala o inverno o frío alentó

co que aletarga

árbores núas de ponlas cansas.

Transcorre o tempo

que vai tinguindo brillantes canas

no loiro veo

que engalana verdes acacias.

Calan os chíos

que á primavera xa espertaran.

E a luz en fíos

sae dos nubeiros que se desprazan

lentos e tímidos.

Febreiro avanza

xélido e longo con toda calma.

Mº XOSÉ LAMAS

XOGO DE PALABRAS

Un sorriso meu

que quere ser teu

para que veñas a min.

Un bico meu

que é para ti

que queres ser meu.

Unha palabra túa

que quere ser miña

para chegar a ti.

PILAR MASEDA

OS HUMORES DE MADAMA

    Obviando o tempo

 para danzar seductoramente

namoroume, Madama, un día,

                                       hai anos…

                              *

Madama, vostede ría en noites frías

 cando era dona de suores cálidos.

    Tiña un ambigú no ventre

  e un sotaque sen ortografía.

Foi dona do murmurio esvaído

    da súa senlleira presenza,

e rouboume una mirada torva

para trocala polo voo d mil andoriñas servicias.

Madama, vostede choraba en nopites cálidas

           cando era dona de ceos fríos.

         Tiña una bolboreta na pube

        e a dozura tallada nas mans.

          Foi dona da miña gaiola

        máis escura e descoñecida,

   e vendeume polo bico alcohólico

         dunha alevosía sen nome.

      Madama, vostede ri e chora sen tino,

por iso sofre en silencio a súa propia existencia.

                       *

           Duplicando a figura,

      para explicar sinxelamente

     xeometría, reciba, madama,

                              saúdos dende Roma.

RAFAEL YÁÑEZ JATO

Que lento e pesado

é facer que se queimen os días,

que o tránsito

defina a estreitura da fiestra,

que non haxa perfumes,

máis ben velorios

nas noctámbulas follas esquecidas.

Tomo por defensa

unha gaiola, a cadea

de vida que latexa.

MIGUEL BARRERA

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!